‘Anne biliyor musun bugün yuvada ne oldu?’

‘Görmüyormusun? Telefonda koşuyorum’

Hiç kimsenin sevdiği şey birbirine benzemiyordu.’
Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu. Herşey erteleniyordu telefon araba söz konusu olduğunda.

Birde eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmıyordu. Nerelere gitsindi?

Annesi kapattı telefonu. Mutfaktan tencere kaşık sesleri geliyordu. Koşarak yanına gitti.

‘Sana yardım edeyim mi? dedi en sevimli halini takınarak.

Annesi manalı baktı.
‘Hayırdır bir yaramazlık filan. Bak birde seninle uğraşmayayım. Çok yorgunum zaten.’

Yorgunluk nasıl bir şeydi? Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşça elinden alır,
‘Nasıl yorulmuş yavrucak. Uykunun gül kokulu gülleri sarsın seni’ diyerek alnına bir öpücük konduruverirdi.

Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer, ne diye annesi kendisiyle böyle kızgın kızgın konuşuyordu.

‘Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın. Anneannem öyle söylüyor…

‘Uykuya dalayım da gül kokuları kusur kalsın. Yorgunluktan ölüyorum.’

Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun olduğumdan. Böyle yorgunken…

‘Anneciğim sen yorulma diye…’

‘Yemekte konuşuruz çocuğum.
Bankada işler yetişmedi. Baban gelene kadar bunları bitirmem lazım. Hadi sen oyna biraz.’

‘Eeee…’

Bende oynamaktan yoruluyorum.’

‘Ne yapayım?’

‘Bilmem…’

Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler, yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı.
Işıklar söndü birden.
Annesi öfkeyle söylenmeye başladı.

‘Mum da yok’ diye diye karıştırdı dolapları el yordamı.

Çocuk sırtüstü yatıp Anneannesinin köyünü düşündü. Gaz lambası ışığında deli tavşan masalını anlatışını. Deli tavşanın duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki elini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldırarak tavşan kafası yaptı.
‘bak deli tavşan’ diyerek parmaklarını oynattı.
Yoldan geçen arabaların farları duvardaki tavşana yol açtı. Tavşan alabildiğine hür dolaştı sağda solda. Otlarla kuşlarla konuştu. Sonra yorgun düştü. Duvardaki görüntü o minik avuçların açılmasıyla kayboldu. Kolu yavaşça kanepeden aşağı sarktı.

Neden sonra ışıklar geldi. Kadın çocuğun hiç konuşmadığını akıl etti birden.
Kanepeye koştu. Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı.
Masanın üstündeki bankadan getirdiği dosyalara baktı iğrenerek. Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini.

Uyandırmaktan korka korka küçük alnına bir öpücük kondurdu.
Çocuk sanki bu öpücüğü bekliyormuşçasına,
‘İŞİN BİTİNCE BENİ SEVERMİSİN ANNE?
Dedi.

Kadın,
Sevilmek için randevu alan çocuğuna bakarak sabaha kadar ağladı…
BİTTİ.

Ben şuan hala ağlıyorum biliyomusunuz dostlar. Çok etkilendim. Sizler de ağlamak istemiyorsanız lütfen şu lanet olası dünyanın üç kuruşluk tamahından birazcık zaman çalıp şu dünya servetine değişilmeyecek yavrularımıza birazcık zaman ve sevginizi ayırın ne olur.
İnanın o zaman ne sokaklarda tiner çeken günahsız sahipsiz çocuklar, ne uyuşturucu batağına saplanacak geleceğin umudu gençler, nede arkalarından biçare gözyaşı döken anneler babalar kalacaktır emin olun.

Her şey ama her şey gönlünüzce olsun, sağlıkla mutlulukla neşeyle kalın.

NE DİYORDU ŞAİRİN BİRİ:
Bugün yollanıyorken bir gurbete yeniden
Belki bir kişi bile gelmeyecektir bize.
Bir kemiğin ardında saatlerce yol giden
İtler bile gülecek kimsesizliğimize.

Gidiyorum: Gönlümde acısı yanıkların…
Ordularla yenilmez bir gayiz var kanımda.
Dün benimle birlikte gelen tanıdıkların
Yalnız bir hatırası kaldı artık yanımda.

BUKADAR DEĞERLİ BİR OZAN 75 YAŞINDA VE 10 YILDIR EVİNDE YALNIZ YANİ TEK BAŞINA YAŞIYORDU,ELAZIĞ,HARPUT,KERKÜK TÜRKÜLERİ,HOYRATLARI DENİLDİĞİNDE ”ENVER DEMİRBAĞ”BİR SEMBOL İSİMDİ ADETA…

BENİM BİR SANATÇI OLARAK ELAZIĞ DENİLİNCE HATIRLADIĞIM İLK İSİM DEMİRBAĞ USTADIR,AMA BİR ÇORUMLU OLMAMA RAĞMEN BENİM BUKADAR İLGİMİ ÇEKEN VE BÜYÜK SAYGI DUYDUĞUM BU BÜYÜK USTA TEMSİL ETTİĞİ ELAZIĞ VE ELAZIĞLILAR TARAFINDAN YETERLİ İLGİYİ GÖRMEMİŞ ANLAŞILANKİ 75 YAŞINDA BİR KÖŞEDE KİMSESİZ KADERİNE BIRAKILMIŞ,VE ÖLÜMÜDE YALNIZ VE ÇOK ACI BİR ŞEKİLDE OLDU,TIPKI URFA YA SEMBOL OLMUŞ BÜYÜK USTA KAZANCI BEDİİ GİBİ…

SIRA GECELERİ DENİLİNCE İLK AKLA GELEN BÜYÜK USTA KAZANCI BEDİİ VE EŞİDE TIPKI ENVER DEMİRBAĞ USTA GİBİ YALNIZ BİR KÖŞEDE VE YİNE SOBADAN ZEHİRLENEREK ÖLDÜLER…

DEMEK Kİ URFA, LILARDA BU DEĞERLİ USTAYA VEFALARINI SOBALI BİR EVDE YAŞAMASINA MÜSAADE EDEREK GÖSTERMİŞLER…

ŞİMDİ HEPSİDE HAKİKAT DÜNYASINDA YANİ İLAHİ DURAK OLAN AHRETTELER, MEKANLARI CENNET OLSUN, CEMALETTİN KURTOĞLU.